(Deutsch)
Etimologie
Din germana veche de sus argerōn.
Pronunție
Verb
Conjugarea verbului
ärgern |
| Infinitiv |
ärgern |
Indicativ prezent
pers. 2 sg., 3 sg. |
ärgerst
ärgert |
| Indicativ imperfect |
ärgerte |
| Participiu perfect |
geärgert |
| Verb auxiliar |
haben |
- a (se) enerva, a agasa, a (se) supăra, a (se) înfuria
- Ich ärgerte ihn ein bischen.
Sinonime
Cuvinte derivate