ίρις
![]() |
(Ελληνικά)
Etimologie
Din greacă antică ἶρις (îris, „curcubeu”).
Pronunție
- AFI: /ˈi.ɾis/
Substantiv
ίρις (íris)
Declinarea substantivului ίρις | ||
f. | Singular | Plural |
Nominativ | ίρις | ίριδες |
Genitiv | ίριδας | ίριδων |
Acuzativ | ίρις | ίριδες |
Vocativ | ίρις | ίριδες |
Sinonime
- 1: (bot.) αγριόκρινο
- 2: (anat.) ίριδα