πλανήτης

greacă

(Ελληνικά)

Etimologie

Din greacă antică πλανήτης (planḗtēs, „vagabond, călător”).

Pronunție

• AFI: /plaˈni.tis/

Substantiv

πλανήτης (planítis)

Declinarea substantivului πλανήτης
m.	Singular	Plural
Nominativ	πλανήτης	πλανήτες
Genitiv	πλανήτη	πλανητών
Acuzativ	πλανήτη	πλανήτες
Vocativ	πλανήτη	πλανήτες

1. (astron.) planetă

Cuvinte apropiate

• πλανητάριο
• πλανητικός
• πλανητοειδής
• πλανητίσκος
• υποπλανήτης

Vezi și

• Ερμής
• Αφροδίτη
• Γη
• Άρης
• Δίας
• Κρόνος
• Ουρανός
• Ποσειδώνας

Referințe

• Βικιλεξικό
• Wiktionary