δόντι
(Ελληνικά)
Etimologie
Din greacă bizantină δόντιν (dóntin), δόντιον (dóntion) < greacă antică *ὀδόντιον (*odóntion), diminutiv al lui ὀδούς, ὀδόντος (odoús, odóntos, „colț”).
Pronunție
- AFI: /ˈðɔn.di/
Substantiv
δόντι (dónti)
| Declinarea substantivului δόντι | ||
| n. | Singular | Plural |
| Nominativ | δόντι | δόντια |
| Genitiv | δοντιού | δοντιών |
| Acuzativ | δόντι | δόντια |
| Vocativ | δόντι | δόντια |
Sinonime
- 3: (bot., alim.) σκελίδα