disquiet
Aspect
(English)
Etimologie
Pronunție
- AFI: /dɪs'kwaɪɪt/
Substantiv
disquiet, (nenumărabil)
- frământare, neliniște, anxietate, zbucium
- The lady exhibited disquiet of mind. In other words, she'd gone a bit mad.
Sinonime
Adjectiv
disquiet (comp. more disquiet, sup. most disquiet)
Sinonime
Cuvinte derivate
Verb
| Conjugarea verbului to disquiet | |
| Infinitiv | to disquiet |
| Prezent simplu pers. 3 sg. |
disquiets |
| Trecut simplu | disquieted |
| Participiu trecut | disquieted |
| Participiu prezent | disquieting |